Ik begon begin 2017 aan mijn avontuur bij EduMais als docent Engels. Voor mij was dit een kans om de mensen in de gemeenschappen van Rio te leren kennen en te proberen contact te leggen, zodat ik kon zien hoe ik een positieve invloed op hun leven kon hebben.

Vanaf het begin voelde ik me sterk verbonden met de aanpak van EduMais. Die was er niet alleen op gericht om Engels te leren, maar ook om een omgeving te creëren waarin Positive Discipline werd toegepast, zodat de kinderen rolmodellen hadden die positief gedrag konden laten zien, zoals stil zijn in plaats van schreeuwen. De gemeenschap is zo chaotisch dat deze manier van lesgeven echt verschil kan maken in het gedrag van de kinderen. Al na korte tijd zag ik geweldige veranderingen bij een aantal van de meest onhandelbare leerlingen.

Eind 2017 bood ik aan om het curriculum samen te stellen voor de oudste groep leerlingen (17-19 jaar) voor het daaropvolgende jaar. Toen ik daarmee bezig was, las ik veel over sociaal ondernemerschap en raakte ik enthousiast. Ik vroeg me af welke stof tot nadenken stemmende, stimulerende en inspirerende onderwerpen ik in onze Engelse lessen kon verwerken. Toen kreeg ik een idee: we konden een cursus ondernemerschap in het Engels geven!

Anna met enkele leerlingen van de cursus ondernemerschap

Dit idee werd werkelijkheid en aan het begin van dit jaar startten we onze cursus Ondernemen in het Engels. De leerlingen werken allemaal aan geweldige projecten, zoals afval uit de buurt verwijderen, culturele en educatieve ruimtes creëren en de straten veiliger en mooier maken. Nu ik deze prachtige projecten heb zien groeien, hoop ik een aantal leerlingen te helpen ze werkelijkheid te laten worden.

Met dit in gedachten besloot ik me in te schrijven voor de Ironman 70.3 om geld in te zamelen waarmee ik de projecten van mijn leerlingen van de grond kan helpen. De Ironman 70.3 bestaat uit 1,9 km zwemmen, 90 km fietsen en een halve marathon hardlopen (21 km), en vindt eind september van dit jaar plaats.

Ik ben uitdagingen die zowel fysiek als mentaal veeleisend zijn wel gewend, maar de training voor deze monsterlijke triatlon is de zwaarste uitdaging van mijn leven. Tijdens dit avontuur ben ik al in de vroege ochtend overvallen, naar de spoedeisende hulp gebracht en meerdere keren huilend ineengezakt van de pijn en frustratie. Nog één maand te gaan tot het evenement, ik ben er slecht aan toe en alleen de gedachte aan hoeveel de kinderen met wie ik werk zullen hebben aan het ingezamelde geld, houdt me op de been.

De ondernemersgroep met de eigenaren van El Misti Hostel

Laten we beginnen met zwemmen. O, zwemmen, wat haat ik je! Mijn grootste probleem met zwemmen is dat mijn gezicht onder water zit en ik daardoor niet kan ademen. Dus als mijn hart tekeergaat terwijl ik in het water rondspartel, raak ik in paniek omdat ik naar adem snak. En haaien, overal haaien! Ik zie een schaduw — een haai; beslagen zwembril — een haai; een rots — een haai. Ik weet het, het is volkomen irrationeel, maar ik krijg die gedachte niet uit mijn hoofd.

Kort gezegd: mijn zwemstijl is een toonbeeld van ongecoördineerdheid, gecombineerd met een volkomen irrationele angst. Ik moet veel trainen als ik enige kans wil maken in deze verfoeide discipline. Mijn langste trainingszwemtocht voor dit evenement tot nu toe was vorige week, toen ik 1,5 km in open water zwom. De volgende dag was ik zo uitgeput dat ik me nauwelijks kon bewegen.

Zwemmen in zee in Copacabana

Over fietsen zal ik eerlijk zijn: ik heb het altijd beschouwd als een sport voor mannen van middelbare leeftijd met een bierbuik, die denken dat ze er in lycra geweldig uitzien. Bij een triatlon is het volgens mij een ontspannen herstelritje tussen het zwemmen en het hardlopen; bovendien ben ik van nature best handig op de fiets… Maar ik kwam er al snel achter dat a) ik helemaal geen natuurtalent ben; b) het fietsonderdeel van de Ironman het zwaarste en belangrijkste van de drie disciplines zou worden; en c) de training ervoor me in een half functionerende zombie zou veranderen.

Begin dit jaar kocht ik een snelle tweedehands triatlonfiets (Gonzalez) en nam ik haar op een ochtend om 5 uur mee om te trainen in Copacabana. Plotseling blokkeerde een jongen van hooguit 15 het fietspad, dus remde ik af. Pas toen besefte ik dat hij Gonzalez wilde hebben.

‘NEE, NEE, ALSJEBLIEFT, HELP!’ schreeuwde ik, terwijl hij me strak aankeek en zelfverzekerd het stuur van mijn fiets vastgreep.

De tijd leek aanzienlijk langzamer te gaan en ik dacht: “Dit is het dan”; mijn wanhopige kreten om hulp verdwenen in de donkere, verlaten straten. Ik wist dat vechten geen optie was, want ik had gehoord dat mensen hier voor hun fiets werden neergestoken en gedood. Ik had genoeg vaart om hem rakelings te passeren, maar toen hij me vastgreep, verloor ik mijn evenwicht en viel ik op de grond. Ik wachtte tot hij me zou meesleuren en mijn fiets zou afpakken… maar ik stond op, kwam in beweging, trillend en te bang om achterom te kijken, trapte voor mijn leven en wist te ontsnappen.

Fietsgroep Equipe Fox

Toen ik besefte dat alleen fietsen geen optie meer was, sloot ik me aan bij een wielerteam. Een wielerteam dat om 4am traint. Op de avonden voor een training voel ik me letterlijk ziek wanneer het 11pm wordt, wetende dat ik nog maar een paar uur kan slapen. Mijn tweejarige wordt steevast rond middernacht wakker en ik probeer niet verdrietig te worden terwijl mijn slaaptijd langzaam voor mijn ogen verdwijnt. Vaak heb ik al meer dan twee uur intensief gefietst en hardgelopen voordat ik om 7am aan het werk ga.

Bij de groep besefte ik dat ik bij lange na niet zo goed was als ik dacht. Ik stond om 3 uur ’s nachts op om met hen af te spreken en keek machteloos toe hoe ze vertrokken. De enige bierbuik die ik zag, was die van mezelf. Ik stond alleen in het donker, vervloekte het leven en het feit dat ik daadwerkelijk geld had betaald voor deze marteling. En om 3 uur ’s nachts is alles erger. Geloof me.

Uiteindelijk werd ik na een paar verschrikkelijke maanden sneller en kon ik de groep bijhouden. Ik was veel sterker geworden: me bij de groep aansluiten was een geweldige beslissing! Op één klein detail na: als er iets gevaarlijker is dan vroeg in de ochtend alleen fietsen in Copacabana, dan is het fietsen in een peloton of in groepsformatie, zoals wij trainen. Door de hoge snelheden en de kleine afstand tussen de fietsers is er weinig ruimte voor fouten.

Fietstraining bergop bij Vista Chinesa

Op een ochtend was ik bijzonder sterk aan het fietsen en was ik totaal uitgeput. Ik zette alles op alles om bij de groep te blijven, hoewel ik niet zeker wist hoe lang mijn benen het zouden volhouden bij een tempo van 38 km/u. In een fractie van een seconde reed mijn voorwiel naast dat van de renner voor me, en het volgende moment ging ik hard onderuit.

Ik herinner me de val niet, alleen dat ik erg in de war was. Ik dacht dat ik een week eerder in de supermarkt met Daniel, mijn partner, aan het praten was en was geschokt toen ik de werkelijkheid onder ogen zag en alle andere renners en een militaire verpleegkundige om me heen zag staan, terwijl ze dingen in het Portugees zeiden. Mijn oren suisden en ik rilde van de kou. Ik drukte mijn bezwete T-shirt tegen mijn voorhoofd om het bloeden te proberen te stelpen. Ik had geen idee hoe ernstig ik gewond was. Ik werd op een schepbrancard gelegd, kreeg een nekbrace om en werd met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht.

In eerste instantie leek de schade oppervlakkig: ik had een aantal hechtingen in mijn gezicht en schaafwonden op het grootste deel van mijn lichaam. Maar na een paar dagen besefte ik dat de klap van de val op hoge snelheid mijn schouder, borst en ribben ernstig had beschadigd. Ik kon mijn zoon niet optillen en trainen was uiteraard uitgesloten. Ik had geen idee of ik de triatlon wel zou kunnen doen.

Anna toont enkele van haar littekens

Na twee maanden en heel wat fysiotherapie kan ik eindelijk weer een beetje van alle drie de disciplines doen. Mijn borst doet nog steeds pijn en ik had graag 100% hersteld willen zijn, maar daar heb ik gewoon geen tijd voor. Als het tot nu toe al een hele strijd was, zal de komende maand zeker beslissend zijn: door het ongeluk loop ik flink achter op mijn trainingsschema.

Maar ik geef niet op! Ik heb al zo veel tijd voor mezelf en mijn gezin opgeofferd voor dit evenement (300+ uur) en bloed, zweet en tranen geïnvesteerd om zover te komen. Maar het belangrijkste van alles is mijn inzamelingsdoel. Wat het leven mij ook voor de voeten werpt, het is niets vergeleken met de uitdagingen waar de kinderen in de gemeenschap mee te maken hebben. De studenten met wie ik werk willen allemaal naar de universiteit en een leven waarin ze zich veilig voelen, een vast inkomen hebben en misschien ooit zelfs kunnen reizen en de wereld zien. Ik geloof ook in hun projecten en weet dat ze met wat hulp succesvolle ondernemers kunnen worden.

Help me alsjeblieft om $7.030 in te zamelen ($100 voor elke mijl van het evenement), zodat mijn leerlingen hun prachtige projecten tot leven kunnen brengen. Als ik mijn inzamelingsdoel haal, is dit het allemaal waard geweest. Wees gul en help me de kracht te vinden om over de finish te komen en te zien hoe deze geweldige leerlingen ondernemers worden!

Bedankt voor het lezen van mijn verhaal en bedankt voor al jullie steun!

https://www.gofundme.com/iron-man-703-for-edumais

Anna met haar zoon op het strand van Copacabana

Grote dromen groeien uit kleine eerste stappen. Maak kennis met ons ondernemerschapsprogramma, doneer zodat onze lessen gratis blijven, of word vrijwilliger bij ons in Rio.